Bē'ca-būn'gā, n.
n. [N. Lat. beccabunga, It. becca-bunga, beccabungia, Sp. becabunga, D. beekbunge, L. Ger. beckebunge, H. Ger. bachbunge, and corrupt. bachbohne, from D. beek, L. Ger. becke, H. Ger. bach, brook, and bunge, O. H. Ger. bunga, bulb. See BECK.] See BROOKLIME.