Grŭnt1, v. i.
v. i. [imp. & p. p. GRUNTED; p. pr. & vb. n. GRUNTING.] [Dan. grynte, Sw. grynta, Ger. grunzen, A-S. grunan, allied to Lat. grundire, grunire; It. grugnire, grugnare, Sp. gruñir, Pr. gronhir, gronir, Fr. grogner, from Lat. grunnire, O. Fr. grondir, grondre, Pr. grondir, N. Fr. gronder, from Lat. grundire; O. Fr. groncer, from Ger. grunzen. Cf. GRUDGE.] To make a noise like a hog; to utter a short groan, or a deep, guttural sound.