AdventAI

Keek, v. i.

  • verb
  • intransitive

[Scot. kĕek, kĕik, L. Ger. kīeken, H. Ger. kucken, gucken, D. kijken, Sw. kika, Dan. kige.] To peep; to look pryingly. [Scot.]

Printed on page 735