AdventAI

Kĕmb, v. t.

  • verb
  • transitive

(kĕm), v. t. [O. Eng. kemben, A-S. cemban, O. H. Ger. chempan, N. H. Ger. kämmen, to comb.] To comb. [Obs.] B. Jonson.

Printed on page 736