Knŭb or Knŭb'ble, v. t.

verbtransitive

(nŭb), Knŭb'ble (nŭb'bl), v. t. [L. Ger. knuffen, knuffeln, D. knoffelen, knuffelen, Sw. knuffa. See CUFF, v.] To beat; to strike with the knuckle. [Obs.]